پشتو پشتو    English

پروژۀ توزیع برق به مناطق مرکزی، باید برای مردم محسوس و امیدوار کننده باشد

چهارشنبه, 16 حمل 1396 00:00

 معمولا کشور های پسا منازعه، بر ویرانه ای از زیر ساخت ها، زیست مسالمت آمیز را آغاز می کنند. نخستین اصل برای کشور های پسامنازعه، این بوده است که تصمیم گیرندگان، به اصل هم پذیری برای زیست مسالمت آمیز ایمان آوردند و تصمیم های کلان ملی را بر همین پایه استوار ساختند. ساختار ملت سازی در این کشور ها با همین روحیه جمعی شکل یافتند و ریشه گرفتند. به همین رویکرد، تصمیم ها نیز در راستای منافع ملی صورت می گیرد و در نیتجه مورد حمایت اقشار مختلف مردم قرار می گیرند. وگرنه هر تصمیمی به گونۀ قومی یا سمتی، دوباره اعتماد به دست آمده را از بین می برد و باعث نا امیدی می گردد.
از دیگر جانب، دولت های که پس از یک منازعه تأسیس شده است در معرض یک خطر از هم پاشیدگی نیز قرار دارد. این از هم پاشیدگی به دلیل وابستگی فراوان به کمک های بیرونی می باشد که هیچگاه نمی تواند دوام دار باقی بماند. به همین ضرورت، دولت ها مجبور است با هر شرایطی که شده است کمک ها را به سمت انکشاف زیر بنایی سوق بدهد.
توسعه زیر بناها، ارائه خدمات را، ملی و همیشگی می سازد واین مسئله میان شهروندان و دولت، تعلق خاطر عمیق و نا گسستنی ایجاد می کند که باعث قوت گرفتن ریشه دولت در میان اقوام و مناطق گوناگون در سطح کشور می گردد.
در غیر این صورت، بسیاری از شهروندان، خود را در حاشیه احساس می کنند واین محرومیت از ارائه خدمات متوازن، شائبه تبعیض را به سرعت تجسم می بخشد. تداوم این وضعیت، میان ملت ها و دولت ها گسست و دلسردی ایجاد می کند که زیان آور است.
حکومت وحدت ملی، با توجه به همین فاکتور ها، این واقعیت را می پذیرد که در زمینه تقویت زیر بنا ها، در فرایند باز سازی افغانستان و انکشاف متوازن در راستای تقویت روحیه همگرایی ملی، آن چنان که باید در گذشته، عزم استوار در کار نبوده است. بدین اساس، این الگوی مسلم را باید پذیرفت که جلو ضرر را از هرجا که بتوان گرفت به نفع همه است.
پس از حصول یک اجماع عمومی در روند دولت سازی در افغانستان پسا طالبان، متأسفانه فیلتر سازی های غیر قانونی در استخدام شهروندان در ادارات دولتی و عدم انکشاف متوازن و توزیع عادلانه کمک های بین المللی، به روحیه هم پذیری و الفت اجتماعی آسیب جدی وارد کرد.
از میان همۀ این مسایل، قضیه ارائه خدمات توزیع انرژی برق به مناطق محروم مرکزی افغانستان، ما را به بسیاری از اشتباهات متوجه و متنبّه ساخت. خوشبختانه حکومت وحدت ملی اهمیت این مسئله را درک کرده و آن چه را که به اندازه توان دولت، به ملت وعده سپرده است، با نهایت تلاش و پیگیری تاکنون به پیش برده است. اما آنچه که مهم و مایه رستگاری است فرجام کار است. از این رو انتظار می رود که این پروژه ملی به گونه ی تداوم یابد که پیشرفت کار برای مردم، محسوس و امیدوار کننده باشد.
آنچه که تا کنون، مسلم است اینست که این پروژه در سه مرحله انتقال لین، ایجاد سب استیشن و شبکه توزیعی در اول ماه ثور سال جاری آفر گشایی می گردد، اما توقع مردم اینست که این پروژه، پس از آفر گشایی، به وقفه های بی مورد بر نخورد. ولی آنچه که مایۀ امیدواری است اینست که شخص رییس جمهور بر این روند نظارت دقیق دارد و دوشخص مورد نظر مردم؛ استاد سرور دانش معاون رییس جمهور و استاد محقق معاون ریاست اجرائیه، براساس تعهد و مسئولیت خود، این روند را با تمام توان زیر نظر دارند و به سرعت آن می کوشند.
سیدآصف حسینی

307 بازدید