مقدمه

طرح قانون منع شکنجه ، به تاسی از حکم ماده (۱۰۰) قانون اساسی در جلسه ی اختصاصی مورخ ۱۵/۵/۱۳۹۷ کمیته قوانین جمهوری اسلامی افغانستان به ریاست جلالت مآب استاد سرور دانش مورد بحث و بررسی قرار گرفت و بعد از ملاحظات اصلاحی مورد تایید قرار گرفت. به منظور رعایت مفاد کنوانسیون علیه شکنجه و جلوگیری از اعمال شکنجه و حفظ کرامت مظنونین و متهمین ومحکومین در مراحل محاکماتی، توسط هیئت مختلط مجلسین شورای ملی نیز تصویب گردید.

ساختار

قانون منع شکنجه در (۴) فصل و (۲۸) ماده وضع گردیده است. در فصل اول  احکام عمومی، در فصل دوم جلوگیری از شکنجه و ایجاد کمیسیون منع شکنجه، در فصل سوم جبران خساره توسط دولت به متضررین از شکنجه و در فصل چهارم احکام نهایی پیش بینی شده است.

اهداف

رعایت و حفظ کرامت انسانی و تامین حقوق مظنونین، متهمین و محکومین در تمام مراحل تعقیب عدلی، جلوگیری از شکنجه مظنونین، متهمین و محکومین در مراحل تعقیب عدلی، حمایت از متضررین شکنجه و شهود، تامین جبران خساره برای متضررین شکنجه و تعقیب عدلی مرتکبین جرم شکنجه از اهداف این قانون شناخته شده است.

ویژگی‌ها

این قانون به منظور حمایت از متضررین شکنجه، شهود و تحقیق کنندگان این جرم وضع شده است. شکنجه در هیچ حالتی مطابق احکام این قانون پذیرفته نشده و هیچ توجیهی برای ارتکاب آن قابل قبول نمی‌باشد. در این قانون تدابیری نیز برای جلوگیری از شکنجه اتخاد شده است. آنچه که در این قانون مهم تر از سایر ویژگی‌ها به نظر می‌رسد این است که؛ در این قانون دولت مکلف به پرداخت جبران خساره به متضرر شکنجه و وارثین وی گردیده است و برای این منظور بودجه خاصی در وزارت مالیه برای وزارت عدلیه اختصاص داده شده است. اولویت دهی به رسیدگی به دعوای جبران خساره متضرر شکنجه در محاکم و ارجحیت مواد این قانون در هنگام تعارض با سایر قوانین از ویژگی‌های دیگر این قانون می‌باشد.(آمریت حقوقی).

اشتراک گذاری