﴿بسم الله الرحمن الرحیم﴾
برادر گرامی مولوی عبدالحکیم منیب سرپرست وزارت ارشاد، حج و اوقاف، برادر گرامی فیض محمد عثمانی وزیر پیشین وزارت ارشاد، حج و اوقاف، معینان و رؤسای وزارت، مشاورین مقام ریاست جمهوری، اعضای کابینه و شورای ملی، نمایندگان ادارات دولتی، علمای کرام، حضار گرامی، مهمانان عالیقدر! السلام علیکم و رحمت الله و برکاته.
در ابتدا تعیین برادر گرامی مولوی عبدالحکیم منیب را به عنوان سرپرست وزارت ارشاد، حج و اوقاف به ایشان و همه منسوبین وزارت تبریک می گویم و از خداوند متعال موفقیت ایشان را در این مسئولیت مهم و خطیر استدعا دارم و همچنین بجا می دانم از برادر عزیزم آقای فیض محمد عثمانی وزیر پیشین این وزارت تشکر و قدردانی کنم. آقای عثمانی را دقیقا در همین ماه دلو (۱۳ دلو ۱۳۹۳) طی یک مراسمی در سالن جلسات وزارت به هیأت رهبری و منسوبین وزارت معرفی کردم. اکنون از آن روز چهار سال سپری شد. ایشان در طی این چهار سال موفقیت ها و دستاوردهای فراوانی داشتند و تلاش ها و زحمات بی شایبه ای را متحمل شدند. من از نزدیک از طریق کمیته ملی حج و کابینه شاهد بودم که ایشان وظایف قانونی خود را با حوصله و شکیبایی و با عشق و علاقه به صورت خستگی ناپذیر تعقیب می کردند. آرزومندم ایشان در همه فعالیت های خود در موقعیت های دیگر زندگی سیاسی و اجتماعی بیش از پیش موفق باشند. من مطمئنم که برادر گرامی ما مولوی منیب نیز به خوبی و شایستگی این مسئولیت مهم را انجام خواهد داد. ایشان از علمای برجسته و شناخته شده کشور بوده و هم تجربه طولانی مدت در حکومت و در این وزارت داشته و با وظایف و صلاحیت های این وزارت و منسوبین آن هم کاملا آشنا هستند و هم با نهادهای دینی و فرهنگی رابطه نزدیک و عمیق دارند و هم در میان جامعه علما و روحانیون کشور از احترام خاصی برخوردار هستند.
حضار گرامی!
با اغتنام از فرصت مطالب کوتاهی را در باره نقش سازنده و جایگاه ارزشمند وزارت ارشاد، حج و اوقاف، با شما در میان می گذارم.
اهمیت وزارت ارشاد، حج و اوقاف از این جهت است که یکی از عرصه های بسیار مهم زندگی فردی و اجتماعی ما را مدیریت می کند یعنی عرصه دینداری و پاسداری از ارزش های دینی و ارائه خدمات دینی و ارشاد مردم متدین افغانستان و آگاهی دادن آنان نسبت به آموزه های دین مبین اسلام.
شما می دانید که مطابق ماده دوم قانون اساسی ما: «دین دولت جمهوری اسلامی‌افغانستان، دین مقدس اسلام است». و مطابق ماده سوم قانون اساسی: «در افغانستان هیچ قانون نمی‌تواند مخالف معتقدات و احکام دین مقدس اسلام باشد». بر اساس همین ماده است که در طول سالیان اخیر شخص وزیر ارشاد، حج و اوقاف، یکی از اعضای اصلی کمیته قوانین کابینه است. دلیل این عضویت این است که وزارت ارشاد و حج به نمایندگی از علما و نهادهای دینی، در مورد تهیه و تدوین قوانین باید از نزدیک حضور داشته و در رابطه با احکام هر قانون و عدم مخالفت آن با معتقدات و احکام دین مقدس اسلام نظر دهد.
مهم تر از آنچه گفته شد، ماده هفدهم قانون اساسی است که به طور مشخص یکی از وظایف مهم وزارت ارشاد و حج را بیان می کند. در این ماده آمده است: «دولت برای ارتقای معارف در همه سطوح، انکشاف تعلیمات دینی، تنظیم و بهبود وضع مساجد، مدارس و مراکز دینی تدابیر لازم اتخاذ می‌نماید». بر اساس این ماده تنظیم و بهبود وضع مساجد، مدارس و مراکز دینی که یکی از مکلفیت های دولت است، از طریق وزارت ارشاد و حج صورت می گیرد.
تنظیم و رسیدگی به امور اوقاف یکی دیگر از مهم ترین وظایف دیگر این وزارت را تشکیل می دهد و مهم تر از همه عرصه حج و زیارت است که یکی از شعایر مهم دینی ما است و خوشبختانه این مراسم مهم دینی در سال های اخیر هر سال بهتر از سال قبل برگزار می شود که نتیجه تلاش های بی وقفه و مخلصانه رهبری وزارت ارشاد و حج است و در این رابطه نیز از وزیر پیشین جناب عثمانی صاحب و همه همکاران ایشان در بخش حج و همچنین از جناب منیب صاحب که در طول این سال ها مسئولیت معینیت مسلکی وزارت را به دوش داشتند از جانب خود و رهبری حکومت صمیمانه تشکر می کنم و امیدورام ادای این فریضه دینی در آینده نیز بهتر از سال های گذشته مدیریت شود.
حضار گرامی!
وزارت ارشاد، حج و اوقاف رابطه تنگاتنگ با علمای دین دارد. رابطه این وزارت با علما و شورای علما باید بیش از پیش تقویت شود و توسعه یابد. جلالت مآب رئیس جمهور همواره تأکید کرده است که فاصله بین ارگ و مسجد باید از بین برداشته شود و علما در همه مسایل ملی باید سهم بگیرند. امیدوارم با توجه به پیشینه و جایگاه مولوی صاحب منیب در میان علما رابطه این وزارت با علما بیش از پیش تقویت شود. علما در تاریخ افغانستان و در زندگی سیاسی و اجتماعی و مبارزات استقلال خواهانه مردم متدین کشور نقش بی بدیل داشته اند و همچنین در مبارزه با فساد و ناهنجاری ها و در ترویج حقایق دین و آموزش قرآن و سنت و تبلیغ شریعت غرای محمدی و ارزش ها و سجایای حمیده اخلاقی، رسالت بسیار بزرگ و سازنده ای بر دوش دارند و وظیفه حکومت و وزارت ارشاد و حج است که زمینه فعالیت های مثبت علما را در سرتاسر کشور فراهم نماید.
اما آنچه مهم است توجه علمای کشور به نقش و رسالت تاریخی شان است. امروز ما در کشور خود در یک شرایط استثنایی و غیر عادی هستیم و از این رو علمای ما هم باید به گونه استثنایی همت کنند و تلاش مضاعف نمایند تا از این وضعیت غیر عادی نجات یابیم. من با استفاده از فرصت چهار نکته را در مورد نقش علما یادآوری می کنم:
اول نقش علما در مبارزه با افراطیت دینی است. ما همگی به نیکی می دانیم که افراطیت در دین مبین اسلام راه ندارد. حقیقت دین مبتنی بر زندگی صلح آمیز انسان ها و احترام به کرامت و حقوق انسان است. قرآن شریف مهم ترین ویژگی امت حضرت محمد را چنین بیان کرده است: و کذلک جعلناکم امه وسطا لتکونوا شهداء علی الناس و یکون الرسول علیکم شهیدا یعنی ما شما را امت میانه و اعتدال گرا قرار دادیم تا شما گواهان و ناظران بر مردم و پیامبر گواه و ناظر بر شما باشد. حضرت علی (ع) فرمود: الیمین و الشمال مضله و الطریق الوسطی هی الجاده. یعنی راست و چپ هر دو راه گمراهی است و راه میانه همان جاده مستقیم است.
خوشبختانه مردم کشور ما پیرو دو مذهب حنفی و جعفری هستند و این هر دو مذهب متکی و مبتنی بر عقلانیت و اعتدال هستند و در هردو مذهب ما از نگاه فقهی بعد از کتاب و سنت و اجماع، عرف ، عقل و یا قیاس از ادله و منابع اولیه فقاهت و اجتهاد هستند و پیشوایان این دو مذهب مخصوصا امام ابوحنیفه و امام جعفر صادق هر دو این اصل را به ما آموخته اند که: انا لانکفر احدا من اهل القبله. بنا بر این در دین و مذاهب ما تکفیر مسلمان و افراطی گری مذهبی راه ندارد.
اما بدبختانه امروز عده ای منحرف از دین، افراطیت و خشونت را وارد دین ساخته اند و جوانان مردم را از راه میانه و صراط مستقیم دیانت انسان ساز اسلام به انحراف کشانده و به آنان درس انتحار و انفجار و کشتار مسلمانان را می آموزند. این وظیفه بنیادی علمای دین اعم از شیعه و سنی است که به عنوان وارثان شریعت پیامبر با این نوع افراطیت افسار گسیخته و ویرانگر مبارزه کنند.
دوم نقش علما در تأمین وفاق ملی و وحدت دینی است. ما خوشبختانه در افغانستان بسیار باید خرسند باشیم که مردم ما اعم از شیعه و سنی از نگاه مذهبی در کنار همدیگر در یک فضای بسیار برادرانه و دوستانه به سر می برند و در طول تاریخ مخصوصا در یک و نیم دهه اخیر علی رغم پاره ای از فتنه انگیزی های داخلی و خارجی، ما خوشبختانه هیچ نوع اختلاف و منازعه مهمی را در این رابطه شاهد نبوده ایم و این وضعیت محصول تلاش و دوراندیشی علمای شیعه و سنی ما بوده است که به سهم خود از یکایک آنان تشکر می کنم. اما در این اواخر جدا از مسایل مذهبی، شالوده وحدت ملی ما در اثر نفرت پراکنی های زبانی و قومی به شدت آسیب دیده است که در این رابطه نیز از علمای بزرگوار جدا تقاضا می کنم که در منابر و مساجد و نمازهای جمعه بر تحکیم وحدت ملی و دوری از نفاق های قومی و زبانی تأکید کنند و مردم را به همگرایی و همبستگی ملی و به یکدلی و وفاق دعوت نمایند.
سوم نقش علما در دفاع و حمایت از نیروهای دفاعی و امنیتی کشور است. ما همگی می دانیم که کشور ما در طول سال های اخیر در معرض تجاوزات بی رحمانه و جنگ های تحمیلی قرار گرفته است. جنگ هایی که ریشه اصلی آن در بیرون از مرزهای کشور قرار داشته و دشمنان افغانستان به خاطر اهداف استراتژیک خود به تمویل و تجهیز و آموزش مخالفان دولت افغانستان می پردازند. جنگ هایی که تا کنون ده ها هزار تن از مردم ملکی و ده ها هزار تن از نیروهای جان برکف دفاعی و امنیتی ما قربانی گرفته است. در چنین شرایطی همه ما مکلف هستیم که از نیروهای دفاعی و امنیتی خود حمایت کنیم و در این رابطه علما نقش بسیار برجسته ای به عهده دارند. اگر فداکاری های سربازان و افسران دلیر ما نمی بود، اکنون از استقلال و عزت ما خبری نبود و موجودیت ما کاملا در معرض تهدید قرار گرفته بود. من از همین جا از آدرس علمای دین و وزارت ارشاد و حج افغانستان به روان پاک شهدای اردوی ملی، پولیس ملی و امنیت ملی درود می فرستم و یاد و خاطره جاویدانه آنان را گرامی می دارم.
چهارم نقش علما در صلح است. در این رابطه باید گفت نه مردم افغانستان و نه دولت افغانستان هیچگاه جنگ طلب نبوده اند. ما همواره به طور متداوم باورمندانه صلح را فریاد کرده ایم. رهبری حکومت وحدت ملی و مخصوصا جلالت مآب رئیس جمهور برای تحقق صلح از هیچ گونه تلاشی دریغ نکرده است هم در سطح ملی و هم در سطح منطقه ای و بین المللی و آمادگی کامل و بدون قید و شرط خود را برای آغاز گفتگوهای مستقیم با طالبان اعلام کرده است. در سال های اخیر تشکیل شورای عالی صلح یکی از ابتکارات دولت افغانستان بوده است. این شورا در طول دوره فعالیت خود تعدادی از اعضای فعال خود را در راه صلح از دست داده است و حتی رئیس این شورا استاد برهان الدین ربانی در این راه قربانی شد و در یک سال اخیر این شورا تحت ریاست و مدیریت مدبرانه استاد محمد کریم خلیلی و همکاران شان تلاش همه جانبه خود را در این راه انجام داده است. شورای سرتاسری علما و همه علمای بزرگوار ما نیز با تدویر نشست ها و کنفرانس های بسیار مهم در داخل و خارج کشور، فتوای مهم تاریخی خود را در مورد تحریم جنگ و ضرورت صلح به اتفاق آرا صادر کردند.
نتیجه این تلاش های همه جانبه این بوده است که در ماه های اخیر روند صلح طلبی با اقدامات برخی از کشورهای دوست افغانستان و در رأس دولت ایالات متحده آمریکا و کشورهای عربی شدت یافته و روزنه های امیدی نیز ایجاد شده است. اما باید گفت هنوز ابهامات زیادی وجود دارد و برای مردم افغانستان پرسش های زیادی ایجاد شده است. ما طرفدار صلحی هستیم که افغانستان را به جلو هدایت کند نه این که ما را به عقب برگرداند. ما طرفدار صلحی هستیم که به جنگ و منازعه برای همیشه پایان دهد، نه این که باعث تداوم منازعه به اشکال دیگر شود. اگر برخی می گویند که توافقنامه بن در ۲۰۰۱ معیوب و ناقص بود و باعث تداوم جنگ شد، اکنون باز هم نگرانی در این است که طرح های بن ۲ و اداره موقت و انتقالی باز هم یک بار دیگر افغانستان را به جنگ هایی از نوع دیگر بکشاند. ما صلحی را می خواهیم که همه جوانب از طریق یک مذاکره مستقیم بین الافغانی و با مالکیت افغان ها، از جنگ دست کشیده و با پذیرفتن زندگی مسالمت آمیز سیاسی، به اراده و انتخاب مردم احترام بگذارند و از این طریق سهیم در قدرت سیاسی شوند. باید تأکید کنیم که بین این دو فرمول تفاوت عمیق ماهوی وجود دارد یعنی سهیم شدن در قدرت سیاسی و یا تسلط یافتن بر قدرت سیاسی. ما طرفدار صلحی هستیم که چارچوب نظام سیاسی موجود کشور، منافع ملی، وحدت ملی ما و همچنین حقوق اساسی شهروندی، آزادی های سیاسی، آزادی بیان و نظام مبتنی بر آرای مردم حفظ شود. نظام امارتی و میکانیزم اهل حل و عقد و سازوکارهای مشابه دیگر با شرایط امروز افغانستان سازگاری ندارد و مردم افغانستان نمی توانند اجازه دهند که یک گروه خاص سرنوشت آنان را در اختیار بگیرد و بازهم همسایگان ما از طریق دیگر برای بلعیدن افغانستان چنگ و دندان تیز کنند. ما می خواهیم افغانستان همچنان با همسایگان و با همه متحدان استراتژیک خود در چارچوب احترام متقابل و رعایت منافع متقابل رابطه دوستانه داشته باشد.
علمای دینی ما در سرتاسر کشور باید اذهان مردم را روشن بسازند که ما به تمام معنا تشنه صلح و طرفدار ختم جنگ و ایجاد امینت پایدار در افغانستان و منطقه هستیم اما این را هم باید توضیح دهند که ما چگونه صلحی می خواهیم؛ صلحی با عزت و پایدار؛ صلحی که همه انواع جنگ ها و منازعات را در کشور خاتمه بدهد؛ صلحی که زمینه هر نوع مداخله همسایگان و خارجیان را از بین بردارد و به ما اطمینان دهد که از خارج مرزهای خود مورد تهدید قرار نمی گیریم.
حضار گرامی!
نکته دیگری که باید علما برای مردم به روشنی آگاهی دهند برگزاری انتخابات ریاست جمهوری است. حلقات داخلی و خارجی در این ایام اذهان مردم افغانستان را مغشوش می سازند که گویا انتخاباتی در کار نیست و عمر نظام مردم سالار و ارزش های دموکراسی و حقوق بشر در افغانستان رو به پایان است. باید همگی بدانیم که نه تنها حکومت افغانستان با همه توان و با اراده قاطع مصمم است که انتخابات را در تاریخ تعیین شده برگزار کند، بلکه تمام احزاب سیاسی و رهبران و نخبگان کشور و نهادهای مدنی و تمام اقشار و گروه های اجتماعی و قومی افغانستان اجماع دارند که باید انتخابات برگزار شود و همگی بر این باورند که اگر روزی دروازه رأی دادن به روی مردم افغانستان بسته شود، تمام دروازه های دیگر نیز مسدود شده و ما بار دیگر در یک بحران بی انتهای دیگر غرق خواهیم شد.
در پایان یکبار دیگر برای رهبری جدید وزارت ارشاد، حج و اوقاف هم تبریک می گویم و هم آرزوی موفقیت می کنم و هم از همه علمای کشور اعم از علمای شیعه و سنی می خواهم که در جهت تقویت برنامه های این وزارت از هیچ نوع کوشش و همکاری با رهبری جدید وزارت ارشاد، حج و اوقاف دریغ نورزند.
تشکر از توجه شما
السلام علیکم و رحمت الله و برکاته.

اشتراک گذاری